Salı, Haziran 07, 2016

Blogda en çok görüntülenen, kitap etiketli, beş yazı

Blogda hangi yazının kaç kez görüntülendiğini takip ediyorum. Derdim daha çok görüntülenen yazılar gibi yazılar hazırlamak değil. Sonuçta bir yazıyı ilginç kılan, daha çok görüntülenmesini sağlayan sadece yazının içeriği değil. Ülkenin gündemi de çok etkili. 

Blogda belli başlı beş etiket bulunuyor. Aslında etiket sayısı çok, ancak yazıların konularını içeren etiket sayısı beş diyebiliriz. Diğer etiketler, aslında bu konuların alt başlıkları. Wordpress'te böyle bir sınıflandırma olanaklıydı, etiketler arası hiyerarşi. Blogger'da ise yok, en azından benim bildiğim kadarıyla yok. 

Kitap, teknik, gezi, mekan ve Ankara blogda öne çıkan konular ve etiketler. Elbette bir dönem daha çok yazdığım tiyatro ve film etiketleri halen duruyor. Bu yazı ile birlikte, bu beş etiket için en çok ve en az görüntülenen beş yazıyı sıralayacağım. Yazının başlığının yanında, parantez içerisinde sırasıyla, yayın tarihi ve görüntülenme sayısı yer alacak.

28 Temmuz 2016 05.16 itibariyle Kitap etiketli 266 yazı arasında en çok görüntülenen ilk beş yazı: Kitapların adlarının yanında yer alan tarih, tanıtıcı yazının yayınlandığı günü, sayı ise o günden bu yana görüntülenme sayısını temsil etmektedir.


1. Televizyon Öldüren Eğlence / Neil Postman (21.11.2011 - 1544) 
Neil Postman'ın bu kült kitabının, en çok görüntülenen olmasının arkasında, büyük olasılıkla, iletişim alanında eğitim gören öğrencilerin kitabın özetini arama çalışmaları yatıyor. Umarım kitabı okuyanların televizyon izleme süreleri ile kitap okuma süreleri yer değiştirir. 

2. Çocuk Davamız - 1 / Kazım Karabekir (9.10.2015 - 347) Çocuk Davamız 1, adından da anlaşılacağı gibi iki cilde ayrılarak yayınlanmış bir anı kitabı. Kazım Karabekir'in doğu cephesi komutanlığı döneminde, bölgedeki yetim/öksüz çocuklara sahip çıkışının hikayesi bir yerde. Kitaptan kısa bir alıntı yapmıştım:

"Bir taraftan Erzurum Kongresi ile milli hükumet esasını kurmak ve korumak işleriyle sayisi diğer taraftan da milli hükumetimizin ilk muntazam ordusu olacak olan kıt'alarımı taarruzi vazifeye hazırlamak gibi askeri vazifelerimle uğraşırken öteden beri idealim olan bir çocuklar ordusu esasını da kurmaya başladım. Şöyle ki:24 Mayıs 1335 (1919) da Erzurum Darüleytamından (yetimler yurdu) ilk olarak yaşı 12'den yukarı olanlardan 33 çocuk olarak mevcut iki Kolorduluk sanayi takımlarına verdim. Terhis dolayısıyla boşalan bu kadroları Bayburt'tan gelenlerle ve Erzurum'dan yeni aldıklarımızla doldurmaya başladım. Bunları kuvvei umumiyem içerisinde bir asker gibi yedirmeye, giydirmeye ve beden terbiyesi yaptırmaya başlattım. Günün yarısında okuma yazmaya, yarısında da ayrıldığı sanayi şubesine göre terzi, kundura, saraç çıraklığına başladılar." Çocuk Davamız, s.16
3. İttihat ve Terakki Anılarım, İbrahim Temo (11.12.2013 - 344)
İbrahim Temo'nun adı İttihat ve Terakki Cemiyeti (İTC) ile pek sık anılmaz. Ülkemizde İTC denildiğinde akla gelen üç isim: Talat, Enver ve Cemal Paşa'dır. Oysa, 1800'lerin sonunda, İstanbul'da örgütün kurucu kadrosunun içerisindedir Temo. Hatta, hücre tipi örgütlenmeyi kullanan yapı içerisinde 1/1 üye numarasına sahiptir. Yakın tarihimize farklı bir açıdan bakmak adına önemli bir belge, Temo'nun anıları. 

2011 yılında yayınladığım kitap notlarından bir diğeri, en çok görüntülenen beş arasında yerini bulmuş. Kişisel gelişim türündeki kitaplardan farklı bir çalışma Dr. Andreasen'inki. Kitaptan yaptığım alıntının, görüntülenme sayısına etkisi olmuştur belki: "Birçok kişinin bedenlerini geliştirmek için antreman programları vardır. Zihnini ve beynini geliştirmek için alıştırma programları olan insan sayısıysa çok azdır. Bir an durup düşünürsek, bu oldukça çarpıcı bir gerçek. Neden beynimizi değil de bir tek bedenimizi disipline etmeyi ve geliştirmeyi seçiyoruz? Bu belki günümüz kültüründeki öncelikler sorununun bir yansıması. Ama belki de şimdiye kadar yeterince yaratıcı düşünmemiştik" s.204



5, Tehlikeli Sevişmeler / Nedim Gürsel ( 19 Eylül 2015 - 287)
Nedim Gürsel'den daha önce Yüzbaşının Oğlu adlı romanı okumuş ve genel olarak beğensem bile çok da etkileyici bulmamıştım. Öykülerine ise bayıldım. Öyküleri okurken aklıma iki yazar geldi. Biri, Milan Kundera ve elbette Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği romanı. Diğeri ise çok severek okuduğum Demir Özlü

Gürsel'in kalemi çok güçlü. Her öyküde bu anlaşılıyor. Sanırım kırk yıldır Paris'te yaşıyor Gürsel. Hem güncel dile hem dilin zenginliklerine son derece hakim. Okumayı sevenlere, dilin gücünü görmek isteyenlere ve hayatını sorgulamaya hazır olanlara kesinlikle önereceğim bir kitap. Ancak, baştan uyarayım. Böyle bir yüzleşmeye, öz sorguya hazır değilseniz ayarlarınızı bozabilir. Geçmişten bir hatırlatmayla, vücut kimyanız bozulabilir. 

Hiç yorum yok: