Ana içeriğe atla

evde hammaddesinden çikolata yapmak



Başlığa özellikle yazmak istedim: "hammaddesi"nden diye. İnsan, kendisini kandırmaya çok meyilli. Hal böyle olunca, "kuvertür" çikolatayı alıp, onu erittikten ve kuru yemiş ile buluşturduktan sonra kalıba koyup tekrar dondurma işlemini, "evde çikolata yaptım" diye paylaşabiliyor insanlar. Dediğim gibi insan, kendisini kandırmaya pek meyilli. Bu hesapla evdeki mumları eritip, boya ile karıştırıp kendi mumunuzu da yapabilirsiniz. Neyse, tercihlere karışmak değil niyetim. Dileyen mevcudu eritip, yeniden dondurarak, aslında şekil değiştirmekten ibaret işlemini de evde çikolata yaptım diye sunabilir elbette. 

Peki, asıl çikolata nedir, nasıl yapılır derseniz, okumaya devam edin lütfen...

Çikolatanın aslında iki temel maddesi var. Birincisi kakao, ikincisi ise şeker. Kakao, bir takım işlemlerden geçirildikten sonra "mass" olarak adlandırılan, "butter" falan da denilen bir "kütle" / "yağ" ile toza dönüştürülüyor. Belki başka şeylere de dönüşüyordur, ancak bu çikolata konusunda odaklanacağımız bu ikili: yağ ve toz. 

Kakao yağı, tahmin edeceğinizden farklı bir renkte. Beyaz, gri, bej gibi bir renge sahip. Şişelerde satılan ve masaj amaçlı kullanılan yağdan bahsetmiyorum. Kalıp şeklinde olanı burada konu ettiğim. Aktarlarda satılıyor, o kadar da pahalı bir şey değil. Bu sabun kalıbına benzer yağın en büyük özelliği oda sıcaklığında katı halde olması. Oda sıcaklığında katı halde olan başka yağları da çikolata yapımında kullanabilirsiniz, ki o konuya az sonra geleceğim. Bu oda sıcaklığında katı durumdaki yağ, vücut ısısında ise eriyiveriyor. Elinizde bir süre tuttuğunuzda bile eliniz yağlanmaya başlıyor. 

İşin sırrı burada. Kakao yağını / kütlesini benmari usulü eritiyoruz. Sıvı hale geçince içerisine kakao tozu ve pudra şekeri / bal / hurma suyu, yani bir tat verici koyuyoruz. İsterseniz, benim yaptığım gibi mısır gevreği de koyabilirsiniz. Ancak bu kakao yağı ile kakao tozunu önce iyice karıştırmanız gerekiyor. Pütürlülük kalmamalı. Sonuçta evde yaptığınız bir şey ve haliyle profesyonel aletler yok. Artık bileğinize kuvvet, öyle çok da zor değil hemhal olmaları. 

Mutlaka her evde vardır, küçük kek kalıpları. Bu cupcake denilen şeyler yapmak için kullanageldiğiniz. Onlar, çikolatalar için de uygun bence. Buz kalıbı falan da olur. Silikon olması, kolay çıkmasını sağlıyor. Ben, kalıbın içerisine koyuyorum kuru yemişleri. Ceviz, badem, fındık, kuru üzüm... Artık canınız ne çekerse, üzerine kakao yağı ile tozunun karışımına eklenmiş şeker. 

Ve sonuç, beklediğiniz gibi olmuyor ne yazık ki. 

Şimdi bana kızacaksınız, madem olmuyor neden okuttun sonuna kadar diye. Hemen karar vermeyin ve okumaya devam edin lütfen.

Aktarlarda satılan kakao kütlesi, ne yazık ki yemek için uygun değil. Zaten aktardan alırken de fark etmiş olmanız gerekir. Benim gibi ilk seferde fark etmememiz de büyük olasılık. Sonuçta yediğiniz bir şey olacak çikolata. Öyle adamın eliyle alıp verdiği bir sabun gibi olmamalı. Bana kalırsa, bu aktarlarda satılanlar çoğunlukla, krem olarak kullanılsın diye satılıyor. İşin doğrusu henüz, böyle kavanozda, üretim süreçlerine dair bilgiler yer alan etiketli bir kakao kütlesinin satıldığına şahit olmadım. Bu yönde bilgisi olanlar paylaşırsa sevinirim.

Peki, evde kuvertürden eritmeden, hammaddesinden çikolata yapamayacak mıyız bu durumda?

Yazının başını hatırlarsanız, oda sıcaklığında katı olan başka yağları da kullanabilirsiniz demiştim. İşte, sihirli kelimeler. "Oda sıcaklığında katı olan"

İmdadımıza hindistan cevizi yağı yetişiyor hemen. Bu yağı da aktarlarda bulabilirsiniz. Ancak, kakao yağından farklı olarak, cam kavanozlarda, nasıl üretildiğine dair açıklamalarla birlikte. Yemek için uygun. Ayrıca yüksek oranda oleik asit içeriyor. Oleik asit nedir, yüksek olması iyi midir bilmiyorum. Üzerine öyle yazmışlar :)

Efendim, işlemler aynı. Gene benmari, gene kakao tozu ve elbette pudra şekeri. Bu kez yağı fazla kaçırmamak gerek, yoksa yediğinizde ağzınıza öncelikle yağ tadı geliyor. 

Afiyet olsun...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Televizyon Öldüren Eğlence / Neil Postman

Amerikalı yazar ve medya teorisyeni Neil Postman'ın 1985'te kaleme aldığı ünlü eseri Amusing Ourselves to Death, Osman Akınhay'ın çevirisi ile Ayrıntı yayınlarından çıkmış. İlk baskısı 1994 yılında yapılan kitabın benim okuduğum 2010 yılında yapılan 3. baskısıydı. Geniş kaynakça ve dizini ile birlikte 195 sayfalık kitap iki ana bölümden oluşuyor. İlk bölümde televizyona gelinceye kadar iletişim dünyasının geçirdiği evreler ve her yenilik ile günlük yaşamdaki değişiklikler irdeleniyor. İnsanların sadece yakın çevrelerinde olup bitenden haberdar oldukları, şehrin, ülkenin ve dünyanın geri kalanından bihaber oldukları dönemleri hayal etmek bile zor günümüzde. Telgrafın keşfiyle işler değişmiş. 27 Mayıs 1844'te Amerika'da ilk telgraf hattının kurulmasından yalnızca dört yıl sonra Associated Press'in kurulmasıyla "bütün ülkede hiçbir yerden gelmeyen, özel olarak hiç kimseye hitap etmeyen haberler ağır basmaya başladı" (s.80)
Postman, günümüzden 25 yıl önce y…

Net olan tek şey: Netflix değiştirir

Sektör etkinliklerini 2011 yılından bu yana takip eden birisi olarak Netflix'in Türkiye pazarına girişini, uzunca bir süredir bekliyordum. 2013 yılında Londra ve Talin'de takip ettiğim iki sempozyumda da en çok konuşulan konu Netflix'ti. Aslında Netflix ile ilgili ilk yazımı, Avrupa'da esen OTT rüzgarını değerlendirdiğim 2011 yılında yazmışım
2013 yılında, televizyon yapımları için verilen ödülleri toplayan House of Cards da Netflix için üretilen bir içerikti. Belki haber bundan ibaret olsa, televizyon dünyası açısından çok önemli olmayabilir. Sonuçta Digitürk'ün platform kanalı için ürettirdiği Bir Erkek Bir Kadın adlı uyarlama da çok tuttu örneğin. Ancak House of Cards, TV pazarını ve işleyişini kökten sarsıcı özellikler taşıyordu. Öncelikle, yapımcıları dizideki ilişkiler ağının bir pilot bölümde anlatılamayacak kadar karmaşık olduğunu bu yüzden bir sezon için sipariş verilmesini istediler, pilot bölüm olmaksızın. Ülkemizdeki işleyişin ayrıntılarını tam bilmiyo…

Çocuk Davamız 1 / Kazım Karabekir

Ankara'da sahaf denilince pek akla gelmez Küçükesat tarafları. En bilindik mekanlar Kızılay'daki pasajlar olsa da aslında Küçükesat, kitap meraklıları için önemli adresler barındırır. Bu adreslere başka bir yazıda değinmek üzere başlığa döneyim, bir not ekleyerek. Kazım Karabekir, Osmanlı'nın son dönemi ile Cumhuriyet'in ilk yıllarına tanıklık etmiş isimler arasında en çok anı bırakanlardan birisi sanırım. Anıların çokluğu ile 1925 - 1938 arası zorunlu yalnızlığının etkisi büyüktür gibi geliyor bana. Bu durum da ayrı bir yazı konusu olsun...
Çocuk Davamız 1, Emre yayınları'nın Cumhuriyet Tarihi Serisi'nin 9. kitabı olarak yayınlanmış. Bende 2000 yılında yapılan beşinci baskısı var. İlk baskısı ise 1995 yılında. 330 sayfalık kitap sert bir cilde sahip. Kitabın ikincisi de var. Geçenlerde bu Küçükesat civarındaki bir sahaftan Karabekir'in yazdıklarının 10 cildini satın aldım 100 TL karşılığında. Sanırım Yapı Kredi Yayınları bu eserleri yeniden düzenleyerek büy…